حاصفانه

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه دردینم نثار یک نظر از تو تمام رسم و آیینم الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد مبادا غافل از یادت دمی این قلب غمگینم جهان پیرست و بی بنیادازین فرهادکش فریاد بکُش اما مَکش دامن ازین دستان مسکینم ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل سبوخواهم که پرسازم گلاب ازاشک مُشگی